امروز : دوشنبه ۱۹ تیر ۱۳۹۶
تاریخ : ۱۳۹۶/۰۴/۱۹ - ۱۴:۵۴ نسخه چاپی ذخیره فایل ارسال به دوستان

اشتباه فاحش اصولگراها درباره محرومین

به گزارش جهان نیوز، این تحلیل دارای خطای مفهومی فاحش است. متاسفانه اصولگراها تحلیل درستی از واژه  محرومین و کوخ‌نشین‌ها و مستضعفین و پابرهنه‌ها ندارند.

اشتباه محاسباتی اینجاست که تصور می کنند آنچه مایه “فخر امام و انقلاب” بوده ست “محرومیت مادی” روستاهاست که با توسعه یافتگی تغییر می کند.

محرومیت به معنای “عقب ماندگی اقتصادی” الزما به معنای “جامعه ارزشی مستضعفین” نیست. چه بسا محرومینی که “عطش کاخ نشینی” داشته و از “جنگ فقر و غنا”، رقابت “فقیر” و “غنی” را فهمیده باشند. چه بسا کوخ نشینی که گورخواب و جزء مطرودین اجتماعی است. “حاشیه نشین بینوا”، قربانی نظام اجتماعی است نه فخر آن.

از طرفی محرومین هم تحت تاثیر موج رسانه های جدید قرار دارند و نیازهایشان تغییر کرده است. بنابراین “محرومین” را “مستضعفین” گرفتن خطاست.

اشتباه ماکجاست؟
آنچه مایه فخر و مباهات است و رایش در سبد جبهه انقلاب است، “آرای مستضعفین” است. مستضعف ممکن است از طبقه متوسط شهری باشد. مستضعف الزاما “محرومیت اجباری” ندارد. آنچه مورد تاکید حضرت امام بوده است و به میراث‌دار انقلاب شهره است، ” خوی محرومیت” است نه “خود محرومیت”. خود محرومیت اساسا مذموم است و باید تغییر یابد.

حضرت امام درباره روستایی محروم می فرماید “کسی که تمام توجهش به دامداری است او نمی‌تواند آدم بشود.”
سپس درباره کوخ نشین هایی که اتفاقا دچار محرومیت اقتصادی نیستند می فرماید: در جامعه اهل علم و مدرسه نشینها، اینها که زحمت می‌کشند و کار برای این جمهوری اسلامی می‌کنند، اینها همین کوخ نشینهایند…. آن روزی که رئیس جمهور ما خدای نخواسته، از آن خوی کوخ نشینی بیرون برود و به کاخ نشینی توجه بکند، آن روز است که انحطاط برای خود و برای کسانی که با او تماس دارند پیدا می‌شود. ”

بنابراین توسعه مناطق محروم و فربه شدن طبقه متوسط شهری، الزاما خوی کوخ نشینی را از بین نمی برد.
اما اصولگراها به جهت تحلیل غلطشان از محرومیت، تصور می کنند توجه به سبد رای محرومین یعنی صرفا سرزدن به بی خانمان ها و مدام از فقرو نداری گفتن. این هم هست و صدالبته “محرومیت اقتصادی” به “خوی محرومیت” نزدیکترست. اما همه ماجرا اینجا نیست.

طبقه متوسطی که دارای خوی محرومیت است، الزاما ندار و نیازمند نیست. اما نیازهای جدیدی دارد که اصولگرایی برای ان فکری نکرده است. مثل اینکه چطور میشود شعار استکبارستیزی را با آزادی خواهی و پیشرفت جمع کرد؟! چطور می شود دفاع از مظلوم را با کنسرت موسیقی فاخر جمع کرد؟ چطور می شود رفاه داشت و خوی کوخ نشینی را از دست نداد؟

 

به گزارش جهان نیوز، این تحلیل دارای خطای مفهومی فاحش است. متاسفانه اصولگراها تحلیل درستی از واژه  محرومین و کوخ‌نشین‌ها و مستضعفین و پابرهنه‌ها ندارند. اشتباه محاسباتی اینجاست که تصور می کنند آنچه مایه "فخر امام و انقلاب" بوده ست "محرومیت مادی" روستاهاست که با توسعه یافتگی تغییر می کند. محرومیت به معنای "عقب ماندگی اقتصادی" الزما به معنای "جامعه ارزشی مستضعفین" نیست. چه بسا محرومینی که "عطش کاخ نشینی" داشته و از "جنگ فقر و غنا"، رقابت "فقیر" و "غنی" را فهمیده باشند. چه بسا کوخ نشینی که گورخواب و جزء مطرودین اجتماعی است. "حاشیه نشین بینوا"، قربانی نظام اجتماعی است نه فخر آن. از طرفی محرومین هم تحت تاثیر موج رسانه های جدید قرار دارند و نیازهایشان تغییر کرده است. بنابراین "محرومین" را "مستضعفین" گرفتن خطاست. اشتباه ماکجاست؟ آنچه مایه فخر و مباهات است و رایش در سبد جبهه انقلاب است، "آرای مستضعفین" است. مستضعف ممکن است از طبقه متوسط شهری باشد. مستضعف الزاما "محرومیت اجباری" ندارد. آنچه مورد تاکید حضرت امام بوده است و به میراث‌دار انقلاب شهره است، " خوی محرومیت" است نه "خود محرومیت". خود محرومیت اساسا مذموم است و باید تغییر یابد. حضرت امام درباره روستایی محروم می فرماید "کسی که تمام توجهش به دامداری است او نمی‌تواند آدم بشود." سپس درباره کوخ نشین هایی که اتفاقا دچار محرومیت اقتصادی نیستند می فرماید: در جامعه اهل علم و مدرسه نشینها، اینها که زحمت می‌کشند و کار برای این جمهوری اسلامی می‌کنند، اینها همین کوخ نشینهایند.... آن روزی که رئیس جمهور ما خدای نخواسته، از آن خوی کوخ نشینی بیرون برود و به کاخ نشینی توجه بکند، آن روز است که انحطاط برای خود و برای کسانی که با او تماس دارند پیدا می‌شود. " بنابراین توسعه مناطق محروم و فربه شدن طبقه متوسط شهری، الزاما خوی کوخ نشینی را از بین نمی برد. اما اصولگراها به جهت تحلیل غلطشان از محرومیت، تصور می کنند توجه به سبد رای محرومین یعنی صرفا سرزدن به بی خانمان ها و مدام از فقرو نداری گفتن. این هم هست و صدالبته "محرومیت اقتصادی" به "خوی محرومیت" نزدیکترست. اما همه ماجرا اینجا نیست. طبقه متوسطی که دارای خوی محرومیت است، الزاما ندار و نیازمند نیست. اما نیازهای جدیدی دارد که اصولگرایی برای ان فکری نکرده است. مثل اینکه چطور میشود شعار استکبارستیزی را با آزادی خواهی و پیشرفت جمع کرد؟! چطور می شود دفاع از مظلوم را با کنسرت موسیقی فاخر جمع کرد؟ چطور می شود رفاه داشت و خوی کوخ نشینی را از دست نداد؟  
ارسال دیدگاه

خبرنگار ریژاونیوز باشید
قطع شمار ریژاو
نشریه آنلاین زنان ریژاو
جذب تبلیغات
تیتر نیوز
کمک به  برنامه جهانی غذا