امروز : جمعه ۲۱ آبان ۱۳۹۵
تاریخ : ۱۳۹۵/۰۸/۲۱ - ۲۰:۲۳ نسخه چاپی ذخیره فایل ارسال به دوستان

در فضای مجازی هم، خودت باش!

آدم ها عادت دارند در باره ی دیگران، در نگاه اول قضاوت کنند، گاهی آن را سریع بر زبان می آورند و ‌زمانی هم در خودشان پنهانش می کنند. اما آنچه مشهود است و‌ نمی شود انکارش کرد، تصویریست که قایمش کردیم و با آن تصویر، درباره دیگران قضاوت می کنیم. قضاوت های ما، همیشه […]

08145737166652401998
آدم ها عادت دارند در باره ی دیگران، در نگاه اول قضاوت کنند، گاهی آن را سریع بر زبان می آورند و ‌زمانی هم در خودشان پنهانش می کنند.
اما آنچه مشهود است و‌ نمی شود انکارش کرد، تصویریست که قایمش کردیم و با آن تصویر، درباره دیگران قضاوت می کنیم.
قضاوت های ما، همیشه درست نیست، گاهی یکطرفه و غیر منصفانس!!
گاهی هم درست است و منصفانه.
شاید برای همین است که قاضی ها و‌حتی وکیل ها، سخت ترین کار دنیا را دارند. آنها مجبورند آدم ها را قضاوت کنند، مجبور با استناد به حرف یکی، یکی دیگر را محکوم کنند.
ولی ما که قاضی نیستیم، چرا همدیگر را قضاوت می کنیم؟
از صبح تا شب، پشت میز و جایگاهی ایستاده ایم و تند و تند دیگران را محاسبه می کنیم.
این چنین است، آن چنان است و آخر دست هم خسته ی این که، قضاوتمان عادلانه بود یا نه!!
در امورات عادی زندگی و کنار کسانی که می شناسیم، قضاوت شاید درست باشد ولی همه را قضاوت کردن، انصافا درست نیست.
چیزی که قضاوت زود هنگام دیگران را در باره ی کسی، تحریک می کند، افعال و‌حرف هایی است که از شخص صادر می شود. کسی علیه کسانی و یا شخصی، بی آنکه بشناسد و تحقیق کرده باشد، حرف می زند.
کسی گروهی را بی علم کافی، محکوم می کند. متهم کردن دیگران بی سند، بی دلیل و بی مدرک، جبهه گیری در باره ی قضاوت دیگران را به همراه دارد. این ناگزیر است و نمی توان مقابلش سد بست، پس حواسمان باشد، حرف های ما، مصدر صدور قضاوت دیگران است و با اشراف به آن، مواظب حرف هایمان باشیم، تا دیگران را تحریک نکند و اگر تحریک کرد، با مستندات یا وارد گود شویم، یا صحنه را ترک کنیم و در حالت سوم که سخت ترین است، بمانیم و دفاع کنیم.
هیچکس زبان طعن را دوست ندارد، زبان نیش دار و تلخی است، چه بخواهیم و چه نخواهیم، می آزارد، پس کوتاهش کنیم تا سرزنش و شماتت دیگران را برایمان به ارمغان نیاورد،
در دایره ی وسیع تر، اگر دقت کنیم ….این روزها همه بی علم و اطلاع و با دو خط داشته ی بی پشتوانه، در باره ی عقیده ی ملتی به قضاوت می نشینند. قضاوتی که آغشته ی توهین است، این دیگر غیر عادیست اگر، انتظار تحمل داشت، چون بر تابیدن سخن و عقیده را شاید بتوان تحمل کرد، ولی زبان تحقیر و طعنه ی تلخ زدن، قابل هضم نیست.
بزرگی می گوید: در باره ی عقیده دیگران، محتاطانه حرف بزن.
احتیاط، زمانی مقبول است که تو با عقیده ی کسی، مشترکاتی داری و تقویت آن، می تواند راه تعامل و حتی ارتباط باشد ولی توهین، سریع واکنش به همراه دارد و‌کنترلش سخت است.
چقدر این جمله ی کلیشه ای را بکار می بریم که: عصر ارتباطات است و دنیا، ‌مانند دهکده ای کوچک پیش روست که می شود، اخبار و حوادثش را با کلیک و زدن دکمه ای براحتی گرفت، این دهکده ی بی کدخدا، چنان سیبل قضاوت هایمان شده که بیا و ببین ولی این کوچکی و این راحتی در نشر اخبار و گرفتن اطلاعات، همیشه موثق نیست.
حالا همه براحتی می توانند حرف ها و نظرات و ایده هایشان را در منظر عموم بگذارند. می توانند ادعا کنند، می توانند قضاوت کنند، اما بی مدرکی و سند بی پیشینه
شاید بخاطر همین، گاهی، بی ریشه گی، می گوییم که: تمام داشته ها و اطلاعات اینترنت هم قطعی و قابل اعتنا نیست. من هنوز، به مستندات یک کتاب بیشتر اعتماد دارم، تا داشته ها و پردازش های اینترنت، این نظر، شخصی است و چون در باره اش صد در صد تحقیق نکرده ام، در حد همان نظر شخصی، ارائه اش می دهم و بر کسی تحمیلش نمی کنم.
قطعیت اما، در باره ی همه چیز صادق نیست، گاهی با استنادهای محکم باید تسلیم شد و مقاومت، جز خستگی، چیزی عایدت نمیکند. وگاهی باید با در دست داشتن مدارک محکم، باید ایستاد  حتی اگر دنیایی، مقابلت بایستد.
حد احترام قائل شدن برای عقیده و حرف و نظری، زمانی شکل می گیرد که کسی، با چهارچوب های درست، منطقی و مستندات بی خدشه، سخن به میان آورده ولی روی شفاهیات و ذهنیات من درآوردی کسی، دیگر تحمل و‌مدارا بی معنیست.
با این مقدمه ی طولانی و اطناب سخن، می خواهم به این سخن و ایجاز برسم که: بی طرفی، زمانی مقبول است که معادله شامل این قاعده باشد وگرنه انتظار حمله و ایستادگی، محال است.
سعی کنیم همدیگر را تحمل کنیم، فضا ی مجازی این اجازه را صادر کرده که بتوانی حرف بزنی در تریبون گروه ها، ولی آنجا تو نماینده یک تفکری که حرفی برای گفتن دارد، تماشاچی هم زیاد دارد، پس تو قهرمان خودت باش،با مستنداتت، با حرف های خودت، نه بقول دوستان: کپی پیست دیگران…
و منصف باش…
نمی گویم: ساکت باش، هرجا تک زدند، پاتکت به راه باشد ولی بی سند و صرف نظر خودت، حرف نزن…
دنیا مجازیست و لی حرف هایت، با استنادهای قوی و ادبیاتی محکم، واقعی ، واقعی است…

کتایون محمودی

 

 

Share
ارسال دیدگاه

خبرنگار ریژاونیوز باشید
قطع شمار ریژاو
نشریه آنلاین زنان ریژاو
جذب تبلیغات
تیتر نیوز
کمک به  برنامه جهانی غذا